Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przepisy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przepisy. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 19 sierpnia 2012

Obiad w 35 minut - pierś z kurczaka z przyprawą 5 smaków, brązowy ryż z imbirem, kurkumą i cytryną

          Obiad już w brzuchach, szybko więc dzielę się z Wami przepisem (bardzo prostym i chyba dość popularnym) na przepysznego, soczystego kurczaka i fantastyczny, sypki i aromatyczny ryż. 

          Ryż z imbirem, kurkumą i cytryną wg Jamiego Olivera, z lekką modyfikacją (2 duże porcje):

- 200 g brązowego ryżu ryżu;

- łyżeczka sproszkowanego imbiru lub dwucentymetrowy kawałek świeżego;
- łyżeczka kurkumy;
- łyżka soku z cytryny;
- sól, pieprz;
- łyżeczka oleju (u mnie kokosowy, do wypróbowania);

          Na głęboką patelnię wlać łyżeczkę oleju i wsypać ryż. Podsmażyć przez kilka sekund, dodać przyprawy i sok z cytryny, po czym zalać niewielką ilością wody, którą należy stopniowo uzupełniać, aż ryż całkowicie ją wchłonie, ale nie będzie bardzo miękki (preferujemy lekko twardy ryż).

          Kurczak z chińską przyprawą 5 smaków (2 porcje):

- 400 g piersi z kurczaka;
- łyżka chińskiej przyprawy 5 smaków;
- odrobina soli i pieprzu;
- łyżka oleju (u mnie znów kokosowy, byłam ciekawa, jak będzie komponować się z kurczakiem);

        Na patelni rozgrzać olej. Piersi pokroić w podłużne kawałki, obsypać przyprawą 5 smaków i smażyć na mocno rozgrzanym tłuszczu do zarumienienia.



Czas przygotowania potrawy: 35 minut. 

czwartek, 9 sierpnia 2012

Fasolka szparagowa inaczej

                Czy można mieć dosyć czegoś, co jest świeże, mało kaloryczne, obłędnie smaczne i na dodatek ma niezwykle przystępną cenę? No tak, to głupie pytanie. Jasne, że nie można.


źródło: megapedia.pl
                Fasolkę szparagową jemy na kilogramy. Waldek i ja, oczywiście. Żadne tam dwadzieścia deko na porcję, nie bądźmy śmieszni (:D). Kilogram kupuję na raz i wcinamy. Do bólu, przynajmniej ze dwa razy w tygodniu. Bez wyrzutów sumienia. Ba, nawet bez myślenia o możliwości ich wystąpienia. Bo niby dlaczego? Fasolka szparagowa to tylko 27 kcal w 100 gramach! Prosta matematyka - kilogram fasolki to ZALEDWIE 270 kcal (mniej niż jedna torebka kaszy gryczanej!), a powiedzcie mi, czy dacie radę zjeść kilogram fasolki? Och no wiem, część z Was (ja także, bez problemu! :D) dałaby radę, ale chyba wiecie, co mam na myśli :)


                Co dobrego jest w fasolce? WITAMINY! Dużo witamin i dużo zdrowia. Witaminy K, B, C i A, potas, magnez, żelazo i błonnik pokarmowy (tak, ten sam który pomaga w trawieniu i ma mnóstwo innych korzystnych dla organizmu funkcji). Znalazłam informację, że substancje zawarte w fasolce szparagowej chronią wzrok, zapewniają dobrą przemianę materii (ww. błonnik!), wzmacniają odporność i dają energię, a białko fasolki ma skład zbliżony do składu białka znajdującego się w mięsie, dlatego nigdy nie łączę fasolki z mięsem.

                Będąc już znudzoną jedzeniem fasolki „po polsku”, z bułką tartą, sięgnęłam do sieci w poszukiwaniu nowego przepisu. Tu podpatrzyłam, tam podpatrzyłam, dodałam coś od siebie i w efekcie powstała… fasolka po limońsku (jeśli dokładnie taki sam przepis gdzieś już istnieje, będzie mi bardzo przykro, że mój malusieńki wkład w sztukę kulinarną okazał się być nieświadomie wtórny, ech…). Koniec żartów, czas brać się do roboty! 

Składniki (2 naprawdę ogromne porcje!):

- 1 kg fasolki szparagowej (zarówno żółta jak i zielona pasują, wypróbowałam obie);
- 1 duża lub 2 małe cebule;
- 3-4 ząbki czosnku;
- 2-3 pomidory;
- 1 łyżka sosu sojowego jasnego;
- opcjonalnie łyżeczka octu balsamicznego;
- sól, pieprz;
- łyżka masła;

                Fasolkę gotujemy na półtwardo, po czym odcedzamy i kroimy na mniejsze kawałki (preferuję po prostu na pół, ale można przekroić także na 3 części, jeśli jest bardzo długa). Pomidory zalewamy wrzątkiem i obieramy ze skórki, po czym kroimy w dużą kostkę. Cebulę i czosnek kroimy w kostkę i szklimy na maśle. Dodajemy fasolkę i podlewamy odrobinę wodą, po chwili wrzucamy także pokrojone pomidory. Po kilku minutach, gdy fasolka będzie już wystarczająco miękka (wolimy lekko twardą, więc zawsze skracam czas duszenia), dodajemy sos sojowy, ocet balsamiczny, solimy i pieprzymy do smaku.

             Kaloryczność jednej porcji to tylko ok. 300 kcal, a jest to posiłek pełnowartościowy, bardzo sycący i zdrowy. Dla siebie smażę dodatkowo sadzone jajko (dla Waldka dwa plus 3 niewielkie ziemniaczki) i wychodzi z tego naprawdę porządna porcja. Można nie mieć już ochoty na kolację :)  



               PS. Widzieliście, że na dole strony dodałam playlistę? Możecie sobie włączyć ją w tle (nie huknie głośno, bo ustawiłam głośność na poziomie 30%), ale uprzedzam, Waldek dodał od siebie kilka cięższych brzmień, ja natomiast wybrałam coś lżejszego ;)))) Chciałabym ją zmieniać raz w tygodniu i przy okazji dzielić się z Wami moimi muzycznymi ulubieńcami :) 

czwartek, 26 lipca 2012

Oszukana bita śmietana, udoskonalona mleczno-kawowa piana

                Uwielbiam. Kocham. Nie mogę się oprzeć. Udoskonaliłam w końcu mleczno-kawową piankę (oszukaną bitą śmietanę :D), którą dwa lata temu pokazał mi Wdm (wtedy wychodziła dość rzadka, bo wlewaliśmy zbyt dużo mleka - podwójna porcja nie ubije się dobrze). To zimny i doskonale chłodzący deser. Lżejszy niż lody i zdecydowanie mniej kaloryczny. I co najważniejsze – trzyma się łyżeczki, zupełnie jak bita śmietana (no, może nie aż tak, ale wiecie… czego można oczekiwać od mleka :P). I skutecznie "zabija głód" w oczekiwaniu na posiłek, zyskuje bowiem na objętości podczas miksowania. 

Wszystko, czego potrzebujecie, to…

- 3/5 szklanki mleka 3/2% (zimnego!!!);
-1-2 płaskie łyżeczki cukru;
- szczypta soli;
- pół łyżeczki kawy rozpuszczalnej;
- 5-6 kostek lodu

                Wszystkie składniki umieszczamy w malakserze i miksujemy przez ok. 30-60 sekund. Nigdy nie liczę, jak długo mi to zajmuje, widzę po prostu, kiedy wszystko w środku przestaje być rzadkie i nie przesuwa się zbyt szybko, gdy przechylam malakser :) Kostki lodu początkowo straszliwie grzechoczą, ale to mija, bez obaw :P 

                Nie próbowałam w ostatnim czasie robić tego deseru z rozkruszonym uprzednio lodem, więc nie wiem, czy wyszedłby równie gęsty. Wiem za to, że mleko nie ubije się dobrze, gdy dostanie się do niego odrobina wody (piana nigdy nie wychodzi mi gęsta, gdy po pierwszym ubijaniu myję malakser i robię raz jeszcze – wpływają na to chyba kropelki wody pozostałe po myciu). Wówczas wychodzi coś na kształt shake’a. Gęste i smaczne, ale nie jest to coś, czego bym chciała. Mleko można ubić także bez dodatku kawy (jeśli ktoś ma ochotę na zwyczajny, mleczny deser), dodając np. odrobinę kakao, lub cynanomu. 

                Piana zyskuje na objętości i wychodzi jej ponad pół litra. Ja „przelewam” ją do dużego pokala i jem łyżeczką. Na dnie malaksera mogą zostać kawałki lodu i raczej tego nie unikniecie, ale bez trudu można je „wyłapać”. NIE WIEM, czy mleko ubije się, jeśli zamiast cukru dodacie do niego słodzik. 




          Niuniek rzucił się wczoraj na odrobinę piany, która spadła mi z malaksera na podłogę. Gdy usiadłam na sofie, przyszedł do mnie i... jego oczekująca mina mówi sama za siebie... Sorry, Ares. Psy nie powinny pić mleka :]



środa, 27 czerwca 2012

Wątróbka drobiowa w marynacie z octu balsamicznego

                Wątróbkę mogłabym jeść tak często, jak tylko się da. Ponieważ ma ona stosunkowo niewiele kalorii (ok. 136 kcal – 100 g), jest dość wdzięcznym zamiennikiem mięsa bardziej kalorycznego.

                Przyznaję szczerze, że do tej pory lubowałam się w tradycyjnym sposobie przyrządzenia wątróbki – z majerankiem i cebulą, podaną w towarzystwie kaszy gryczanej i kiszonych ogórków. Po polsku, po chłopsku. Ostatnio jednak przyszło mi na myśl (zainspirowaną w pewnym sensie przez Anthony’ego Bourdaina), że ze zwyczajnej drobiowej wątróbki można uczynić całkiem eleganckie danie. W ten oto sposób powstała…


Wątróbka z płatkami papryki, octem balsamicznym i kolendrą


Składniki (2 porcje):

- 40 dag wątróbki drobiowej (z indyka będzie w tym przypadku lepsza);
- 2 łyżki oliwy z oliwek / oleju;
- 1 łyżka octu balsamicznego;
- 1 łyżka suszonych płatków papryki (można zastąpić zmieszaną, sproszkowaną słodką i ostrą papryką);
- 1 łyżeczka kolendry;
- pieprz i sól (sól dopiero na końcu, inaczej wątróbka zrobi się twarda);

                40 dag wątróbki drobiowej oczyszczamy z wszelkich błon i nieczystości, po czym dokładnie myjemy. Do miseczki wlewamy olej, ocet balsamiczny, wsypujemy paprykę, kolendrę i pieprz. Wkładamy wątróbkę i dokładnie mieszamy, by marynata porządnie oblepiła każdy kawałek. Zostawiamy na 2-3 godziny. Po tym czasie na patelni rozgrzewamy niewielką ilość tłuszczu i wrzucamy odsączoną z marynaty wątróbkę (będzie pryskać!). Obsmażamy z każdej strony, aż zbrązowieje, po czym wlewamy resztę marynaty, podlewamy odrobiną wady i dusimy przez kilka minut.

                Tak przyrządzona wątróbka będzie dobrze pasować zarówno do ugotowanego na sypko ryżu, jak i do młodych ziemniaczków, czy kaszy. Polecam podać do niej delikatną surówkę bez wyraźnie zaakcentowanego smaku (np. sałatkę ze świeżych ogórków, z łyżką jogurtu i dosłownie odrobiną chilli), by nie zdominowała smaku wątróbki.     


Parę słów ode mnie: 

Po wczorajszej wizycie u lekarza naczyniowego i badaniu dopplera, okazało się, że w mojej prawej nodze (czyli tej, w której dokuczają mi żylaki) żyła odpiszczelowa jest niewydolna, zaś odstrzałkowa ma w jednym miejscu ślad niewydolności. W tej sytuacji na nabyte w ciągu ostatnich lat żylaki pomoże mi niestety już tylko zabieg (oraz noszenie uciskowych pończoch i rajstop praktycznie do końca życia). Na szczęście moje żyły głębokie, nie noszą śladów uszkodzeń. Pani doktor jednak pocieszyła mnie mocno mówiąc, że nie jestem skazana wyłącznie na tradycyjny zabieg chirurgiczny, polegający na całkowitym usunięciu żyły. Mogę także zdecydować się na inny, mniej inwazyjny. Tak czy siak, WCIĄŻ płacę za swoją otyłość. Nie lekceważcie  proszę, żadnego, najmniejszego nawet objawu niewydolności. Uczucie ciężkości nóg, mrowienie, bóle, wyraźniej niż zwykle zaznaczone żyły... od razu wybierzcie się do lekarza naczyniowego i poproście o skierowanie na badanie dopplera. Bo lepiej zapobiegać, niż leczyć. 

środa, 13 czerwca 2012

Udziec z indyka w orientalnej marynacie

                Jeśli mam wybierać między piersią z kurczaka, a udźcem z indyka – wybieram udziec. ZAWSZE. Dziś więc przepis na udziec (choć na obiad karasie :)). Bardzo miękki i bardzo, ale to bardzo smaczny. 

               
Składniki (2 porcje):

 - 30-40 dag udźca z indyka;
- 1-2 łyżki ciemnego sosu sojowego;
- 1 łyżka octu balsamicznego;
- papryka słodka, papryka ostra;
- duża szczypta imbiru;
- szczypta mielonej kolendry;
- opcjonalnie cebula;

                Indyka marynujemy i zostawiamy na kilka godzin. Obsmażamy go na mocno rozgrzanym tłuszczu i gdy się zarumieni, podlewamy marynatą i wodą i dusimy do miękkości. Pod koniec duszenia dodajemy cebulę pokrojoną w plastry, żeby zmiękła i nasiąknęła smakiem.



wtorek, 29 maja 2012

Grillować zdrowiej

                Polskie grillowanie… czasami wygląda jak wygląda (dużo, tłusto i niezdrowo), ale i tak chyba idzie ku lepszemu. I mimo, że ja i grill to dwa oddalone od siebie bieguny, Waldek czuje się przy nim jak ryba w wodzie. Dlatego też parę słów o tym, co przyrządził ostatnim razem – każdą z tych rzeczy możecie przygotować bez przesadnej obawy o kalorie, choć jak wiadomo, umiar wskazany jest zawsze.  

                Oprócz drobiowej (mniej kaloryczna, niż wieprzowa) kiełbasy, bez której w zasadzie żaden nasz grill obyć się nie może, proponuję Wam bliskowschodnie kofty, czyli coś w rodzaju grillowanych kiełbasek z mielonego mięsa. Do przygotowania koft możecie użyć w zasadzie każdego gatunku mięsa, choć my preferujemy wyłącznie mielony drób lub wołowinę (fantastyczna jest także baranina!). Takie mięso doprawić można na wiele sposobów, dzięki czemu szybko się nam nie znudzi :)

                Do moich ulubionych należą kofty z kurkumą i curry – pół kilograma mielonego mięsa mieszamy z octem winnym, kurkumą, curry, imbirem, odrobiną jasnego sosu sojowego i szałwii.

                Drugie zaś to kofty miętowe. Taką samą ilość mielonego mięsa mieszamy z poszatkowaną, świeżą miętą, lub zawartością dwóch uprzednio zaparzonych torebek suszonej, odrobiną octu winnego, sosu sojowego, soli i pieprzu.

                Tak przygotowanym mięsem oblepiamy patyczki do szaszłyków (oczywiście nie w całości!), aby tworzyły coś na kształt kiełbaski, po czym układamy je na grillu. Kofty podawać można z sosami - dobrze  sprawdzi się tu tradycyjny sos czosnkowy lub pomidorowy, ale wszelkie wariacje są oczywiście mile widziane, wszystko zależy od naszych preferencji smakowych. Do koft podać można także surówkę z fetą i oliwkami  - będzie zdrowiej (to raz), a na pewno wypełni nam żołądek na tyle, że nie będzie chciało się nam sięgać po piątą tego dnia koftę, czy kiełbasę (to dwa)... 

                Doskonale sprawdzą się na grillu także cukinie i bakłażany. Te warzywa przygotować można tradycyjnie – pokroić w plastry, posypać solą i pieprzem i odstawić na chwilę, aż puszczą sok, dopiero wówczas położyć na grillu. Fantastycznie smakuje także grillowana papryka i kukurydza, choć na dobrą sprawę grillować możemy chyba każde warzywo, które przyjdzie nam do głowy (w granicach rozsądku, rzecz jasna, sałaty raczej na grillu nie ułożymy…). Macie jakieś swoje dietetyczne propozycje na grilla? Podzielcie się nimi w komentarzach! :)



                I cóż… zdjęć z grilla (potraw) nie mam, posiadam za to zdjęcie Dzidziula, który niuchał sobie w najlepsze :)



niedziela, 6 maja 2012

Roladki z tortilli

                Szybka, bardzo smaczna i dość efektowna przekąska. Może być przystawką, ale można też potraktować ją jako kolację.



Składniki (2 porcje):

- 2 pełnoziarniste lub pszenne tortille;
- kremowy serek do smarowania pieczywa (u mnie Président Crème de Bleu);
- kilka liści sałaty masłowej;
- szczypiorek;

Tortille smarujemy serkiem, obsypujemy szczypiorkiem. Układamy na nich liście sałaty (pomijając twarde części głąba) i ciasno zwijamy w rulon. Gotowe roladki Kroimy na mniej  więcej dwucentymetrowe plastry.  





sobota, 21 kwietnia 2012

Ciasto drożdżowe


                Odchudzanie i ciasto? Niemożliwe? Nic bardziej mylnego! Ciasto drożdżowe to najbardziej przyjazne ciasto dla będących na diecie. Niewielka ilość tłuszczu i cukru sprawiają, że wypiek jest lżejszy i mniej kaloryczny, niż ciasto kruche, lub ucierane.  

                Przepisów na idealne ciasto drożdżowe jest tak wiele, że trudno zdecydować się na jakikolwiek. Przytoczę przepis na ciasto, które upiekłam dziś. Zaczerpnęłam go z TEGO bloga, więc cytuję w całości. 

Składniki (na formę o wym. 28x40 cm):

500 g mąki pszennej
50 g drożdży + 1 łyżka cukru
1 jajko i 2 żółtka
1 szklanka mleka
100 g masła
1 łyżka oliwy lub oleju
½ szklanki cukru
¼ łyżeczki soli
5 - 6 jabłek (u mnie koksa królewska) – użyłam 2 ligoli
cukier puder do posypania ciasta – pominęłam

Sposób przygotowania:

Masło roztapiamy, dodajemy do niego łyżkę oliwy lub oleju. Mleko podgrzewamy. Drożdże rozcieramy z 1 łyżką cukru. Jajka ubijamy z cukrem, dodajemy sól i jeszcze trochę ubijamy. Wszystko to dodajemy do przesianej mąki (mleko powinno być lekko ciepłe),  mieszamy grubą, drewnianą łyżką i pozostawiamy w cieple do wyrośnięcia nakrywając ściereczką.
W tym czasie obieramy jabłka, usuwamy gniazda nasienne i kroimy je na szesnastki. Gdy ciasto podrośnie i przynajmniej podwoi swoją objętość, wykładamy do prostokątnej natłuszczonej formy ewentualnie z papierem do pieczenia. Wciskamy w ciasto kawałeczki jabłek i odstawiamy do ponownego wyrośnięcia ok. 30 minut.
Pieczemy w temperaturze 190°C ok. 40 minut (gdy wierzch ciasta uzyska złoty kolor sprawdzamy patyczkiem czy jest już upieczone).

Przed podaniem posypujemy wierzch ciasta cukrem pudrem.


Kaloryczność jednego kawałka szacuję mniej więcej na 230 kcal, zakładając, że z jednej blachy uzyskamy 15 kawałków (przyzwoitej wielkości :P).




czwartek, 5 kwietnia 2012

Sosy do jajek - Wielkanoc

                Pomijając tegoroczną cenę jaj, Wielkanoc jest fantastyczna. Pomijając zapowiadaną na Pomorzu pogodę, pełną chłodu i wilgoci, Wielkanoc jest fantastyczna. Wymiar duchowy Świąt jest dla mnie szalenie istotny – modlitwa, czytanie Pisma - to są rzeczy, które naprawdę się liczą. Wszystkie inne są tylko dodatkiem.

Ale nie ma co ukrywać – świąteczne jadło także w pewnym sensie stanowi o atrakcyjności Wielkanocy. Dla mnie, Wielkanoc to JAJKA. Na twardo i tylko na twardo, oblepione sosami o różnych smakach. I gdyby nie to, że kocham śledzie i zwyczajną, polską sałatkę jarzynową, pewnie przez najbliższy weekend jadłabym wyłącznie jajka. Mam dla Was propozycję kilku  sosów do jaj (albo mięsa!), które można przygotować w bardziej, lub mniej kalorycznej wersji. Z majonezem, lub bez majonezu. Nie musicie się obawiać, bo przy ilości sosu, którą możecie przygotować z dodatkiem majonezu, jego kaloryczność przypadająca na jedną porcję nie wzrośnie do niebotycznych rozmiarów. Smak... wiadomo, bardziej wyrazisty. Ale możecie z niego zrezygnować – Wasz wybór. 

Sos rzeżuchowy ALBO szczypiorkowy

-150-200 g gęstego jogurtu naturalnego;
- łyżka majonezu;
- duża ilość rzeżuchy (jeśli oczywiście już rośnie na Waszych parapetach  - jeśli nie, zamiast rzeżuchy dodajcie posiekany szczypior. Można też dodać i to, i to, na pewno nie będzie niezjadliwe :P);
- odrobina soli i pieprzu;

Jogurt mieszamy z majonezem, dodajemy posiekaną rzeżuchę i doprawiamy do smaku. Ja ten  sos robię z trzech łyżek majonezu, łyżki jogurtu naturalnego i ogromnej ilości rzeżuchy. Przewaga majonezu sprawia, że jest o wiele smaczniejszy, niż ten na bazie jogurtu. Zwróćcie także uwagę na to, że sosu przygotowanego z 200 g jogurtu będzie naprawdę dużo. Jeśli przygotowujecie kilka sosów, dla dwóch do czterech osób, można te proporcje zmniejszyć i ewentualnie później dorobić, gdy zabraknie. W przeciwnym razie może się zepsuć i zmarnować.  

Sos chrzanowy  

- 150-200 g gęstego jogurtu naturalnego;
- łyżka majonezu;
- chrzan tarty - 1 łyżeczka (najwygodniej oczywiście dodać ten ze słoiczka);
- sól i pieprz do smaku;

Wszystkie składniki mieszamy ze sobą, wiadomo…;) 

Sos tatarski (z jabłkiem, bez grzybów)

-100-150 g gęstego jogurtu naturalnego lub gęstej śmietany 12%;
- 2-3 łyżki majonezu;
- 2 niewielkie ogórki kiszone;
- pół niewielkiego jabłka;
- mała cebula
- sól, pieprz,
- odrobina białego pieprzu;

Ogórki, jabłko i cebulę kroimy w małą kosteczkę. Dodajemy do majonezu i jogurtu (lub śmietany), doprawiamy do smaku.

Sos czosnkowy (wersja Waldka)

- 150-200 g gęstego jogurtu naturalnego;
- 2 łyżki majonezu;
- 2-3 ząbki czosnku;
- łyżeczka bazylii;
- szczypta pieprzu cayenne;
- sól, pieprz do smaku;



Jedna z czytelniczek, Kasia, w komentarzach podała przepisy na sos jogurtowo-chrzanowy i jogurtowo-ketchupowy. Ponieważ ten pierwszy, jogurtowo-chrzanowy zawiera w sobie dodatkowo sok z  cytryny, a poza tym nie różni się od mojego przepisu, podaję tylko ten drugi: 


Sos jogurtowo-ketchupowy

- jogurt naturalny 150 g;
- ketchup (osobiście preferuję pikantny, bardziej wyrazisty ma smak) ok. 2 łyżek, ale można dać mniej lub więcej, w zależności od tego, czy wolimy smak ketchupowy, czy jogurtowy bardziej;
- pół łyżeczki papryki ostrej lub chili;
- cukier - 1 łyżeczka płaska;
- do smaku sól i pieprz;

Wymieszać i do lodówki, żeby się przegryzło.

piątek, 23 marca 2012

Wołowe klopsiki w sosie cebulowym

                Jednym z powodów, dla których uwielbiam mieloną wołowinę jest fakt, że doskonale smakuje „smażona” na patelni bez tłuszczu. W ten sposób można przygotować fantastyczne hamburgery wołowe (wystarczy cebula, jajko i przyprawy) i równie smaczne klopsiki. Przedwczoraj przygotowałam te drugie, w przepysznym (robiłam go po raz pierwszy) sosie cebulowym. Ich największą zaletą jest właśnie to, że do ich obsmażenia nie potrzeba tłuszczu. Zatem do dzieła!

Składniki (4 porcje):

Klopsiki
- 600 g mielonej wołowiny;
- 1 duże jajko;
- 1 średniej wielkości cebula;
- pieprz, sól;

Sos cebulowy
- 3 duże cebule;
- 2 ząbki czosnku;
- masło – wg uznania;
- bulion warzywny lub wołowy (dobrze mieć zawsze zamrożony, w porcjach);
- ziele angielskie, liście laurowe, estragon, tymianek;
- sól, pieprz;

                Do mięsa dodajemy jajko, posiekaną drobno cebulkę i przyprawy. Lepimy małe klopsiki i zarumieniamy na patelni z każdej strony. Podsmażone wykładamy na talerz. Uwaga – klopsiki w środku są jeszcze surowe, dlatego musimy podgotować je jeszcze w bulionie.
                Cebule i czosnek kroimy w drobną kostkę i szklimy na maśle. Dodajemy dwie (lub więcej, ma przykryć klopsiki) szklanki bulionu i gotujemy 15-20 minut. Wrzucamy podsmażone klopsiki i gotujemy kolejne 15-20 minut. Po tym czasie klopsiki wyjmujemy ostrożnie z garnka, a bulion z cebulą blendujemy. Sos stanie się bardziej gęsty, a jeśli będzie gęsty niewystarczająco, można zagęścić go niewielką ilością mąki. Ponownie wrzucamy do sosu klopsiki i podgotowujemy kilka minut.

poniedziałek, 12 marca 2012

Obiadówka

Szybka obiadówka. Idealna w te dni, kiedy nie mam czasu ani chęci przygotowywać obiadu dłużej, niż dziesięć minut. Tyle właśnie trwa przygotowanie kuskusu, usmażenie sznycli indyczych i przyrządzenie surówki. Bo po co marnować czas, skoro można pojechać za miasto? Obserwować radość wypisaną na psim pysku, pić kozie mleko i jeść świeżo upieczone drożdżowe ciasto? I nawet pisać się nie chce, bo to nic koniecznego...


Składniki:

- dowolna ilość rukoli, roszponki i kapusty pekińskiej;
- 1-2 pomidory (cóż, o tej porze roku przypominają bardziej mokre, czerwone COŚ, co smakuje tablicą Mendelejewa);
- kilka pieczarek;
- sos winegret;
               
Wszystkie składniki oprócz rukoli i roszponki kroimy i wrzucamy do miski. Polewamy winegretem i delikatnie mieszamy. Ot, cała filozofia. Głupio wręcz o tym pisać...




Jak Wam minął weekend? 

sobota, 18 lutego 2012

Frytki śledziowe? A jakże!

                W Polsce jemy skandalicznie mało ryb. A to jest BŁĄD! Bardzo, bardzo, bardzo duży błąd! Bo ryby są ZDROWE i PYSZNE, a niektóre z nich wręcz ŚMIESZNIE TANIE.

                10 zł za kilogram? Dawać je tu! Już ja o nie zadbam.

                Mowa dziś o ŚLEDZIACH, a ściślej – tuszkach śledziowych, malutkich, nie dłuższych niż 10 centymetrów, i niebiańsko, niebiańsko pysznych (i kosztują 10 zł/kg!!!!!!!). A śledzie, o czym należy pamiętać, są niezwykle bogatym źródłem kwasów tłuszczowych jedno- i wielonienasyconych. Co więcej, zawarte w nich kwasy omega-3 przyspieszają przemianę materii i spalanie tłuszczu. 

Poza tym w śledziu znajduje się witamina E, która ma działanie przeciwmiażdżycowe. Mięso ryby dostarcza dużo żelaza, cynku, fosforu i jodu, dlatego wskazane są dla osób cierpiących na choroby układu krążenia i niedokrwistość. Śledzie mają również sporo potasu, który ułatwia usuwanie nadmiaru wody z organizmu. Zimą natomiast świetnie sprawdzą się dla tych, którzy mają kłopoty z przeziębieniami, zwiększając odporność ich organizmu. (źródło: KLIK)

Brzmi wystarczająco dobrze, by Was skusić? Zapoznajcie się więc z tym banalnie prostym przepisem na śledziowe "prawie frytki". Tak, dokładnie tak. Śledzie te można chrupać w całości, jak szprotki.
    

                Śledzie myjemy, dokładnie osuszamy papierowymi ręcznikami. Posypujemy solą, pieprzem i odrobiną mąki. Wrzucamy na silnie rozgrzany tłuszcz i smażymy przez kilka minut z obu stron. Podajemy z dużą ilością świeżo przyrządzonej surówki (NIGDY, PRZENIGDY nie idźcie na łatwiznę i nie kupujcie tego gotowego obrzydlistwa w pudełeczkach, kubeczkach itp.).





                Tak przyrządzone śledzie są doskonałe same w sobie. Moje kubki smakowe uznają je za lepsze od smażonej soli, łososia (pod każdą postacią – chyba, że mowa o kabanosach z łososia, które KOCHAM!), szprotek, karpia, tilapii, czy jakiejkolwiek innej ryby powszechnie dostępnej w Polsce.

                Smacznego!  


               
PS. Do tej pory sądziliście, że alkohol JEST TUCZĄCY? Tak, ja też. Nic bardziej bzdurnego... nie dość dobrze uważałam na chemii i fizyce... O tym już wkrótce ;)))   

PS.2. Jeśli jesteście zainteresowani szczegółami akcji Dieta jak lekarstwo, w kioskach możecie kupić już nowy numer Superlinii, gdzie znajdziecie mnóstwo ciekawych informacji na temat uczestników oraz ich zdjęcia z sesji "przed" :))

sobota, 28 stycznia 2012

Duszone jabłka z cynamonem

                Cóż może być lepszego w mroźne, sobotnie popołudnie, niż gorące, duszone jabłka z cynamonem? Rzecz banalnie prosta i aż sama się dziwię, że o niej piszę. Ale gdy wrócicie zmarznięci z popołudniowego spaceru, przypomnijcie sobie, że duszone jabłka istnieją, a nie ma dla nich lepszej pory, niż środek zimy.


Składniki (2 porcje):

- 3 duże jabłka (dowolna odmiana, ja nawet nie wiem, jak nazywały się moje :D);
- 1 miękki banan (opcjonalnie);
- łyżeczka cynamonu;
- łyżeczka cukru (jeśli jabłka są dość słodkie, cukier jest zbędny)


                Jabłka obieramy i kroimy w dużą kostkę. Wrzucamy je do garnka, zasypujemy cynamonem, dolewamy odrobinę wody i dusimy przez kilkanaście minut, aż do miękkości. Dodajemy pokrojonego w plasterki banana i dusimy przez kilka następnych minut. Podajemy na gorąco.





                Ja do swoich jabłek w ramach smakowego eksperymentu dodałam trzy pokrojone w kostkę krówki, które rozpuściły się w środku i dodały deserowi delikatnego, krówkowego posmaku. To jednak zwiększa kaloryczność deseru, więc nie polecam tym, którzy do diety podchodzą dość restrykcyjnie.



PS. Duszone jabłka nie należą do szczególnie fotogenicznych potraw, zwłaszcza jeśli robiący im zdjęcie nie jest posiadaczem lustrzanki, niemniej nie o wygląd tu chodzi, a o smak i nie możemy mieć im za złe, że są dość… cóż, „papkowate”. 

czwartek, 22 grudnia 2011

Wigilijne i świąteczne kalorie.

                Korzystając z faktu, że już za dwa dni Wigilia, pomyślałam, że być może komuś z Was przyda się trochę pomocy. Postanowiłam zebrać w jednym miejscu listę informującą o tym, która z potraw wigilijnych (i ogólnie świątecznych) ma ile kalorii. Przy większości dań posiłkowałam się danymi dostępnymi na stronie www.ilewazy.pl (stąd zdjęcia – po kliknięciu na zdjęcie otworzy Wam się nowe okno, które przeniesie Was na stronę, gdzie znajdziecie szczegółowe informacje dotyczące konkretnego dania), do innych również podaję źródła. Trudno jest znaleźć wartości kaloryczne dla wszystkich świątecznych dań (a ja też nie znam wszystkich, bo jak wiadomo, w każdym regionie są inne tradycje), więc jeśli wpadnie Wam w oko coś, co warto do listy dodać, podrzućcie w komentarzach link, a ja umieszczę je w poście.

Barszcz czerwony z uszkami - porcja barszczu (szklanka) z uszkami (10 sztuk z kapustą i grzybami) waży 280g.




1 porcja barszczu czerwonego z uszkami = 230 kcal, jedno uszko z kapustą i grzybami to 19 kcal.
By ograniczyć kaloryczność, możesz zrezygnować z kilku sztuk uszek – to one podnoszą kaloryczność dania. 

Zupa grzybowa zabielana – szklanka zupy grzybowej bez makaronu to 75 kcal. Pół szklanki ugotowanych łazanek to ok. 100 kcal.
1 porcja zupy grzybowej zabielanej  z makaronem = 175 kcal.
Aby ograniczyć kaloryczność, nałóż tylko łyżkę, lub dwie makaronu. Pamiętaj, że podczas kolacji wigilijnej zupa jest czymś w rodzaju przystawki, mającej pobudzić apetyt. Nie musisz i nie powinnaś najeść się samą zupą! Przed Tobą jeszcze wiele innych dań!


Filet śledziowy korzenny w oleju – porcja na zdjęciu waży 70 g – 256 kcal (100 g – 336 kcal).






Filet z mintaja – porcja na zdjęciu waży 120 g – 88 kcal (100 g – 73 kcal). Mintaj jest jedną z najmniej kalorycznych ryb.



Filet mrożony z tilapii – porcja na zdjęciu waży 120 g. Waga bez glazury wynosi 90 g – 81 kcal (100 g – 90 kcal).





Smażone dzwonko z łososia – porcja na zdjęciu waży 105 g (oprószone mąką, smażone na niewielkiej ilości oliwy) – 351 kcal (100 g – 334 kcal).




Aby zmniejszyć kaloryczność, ugotuj łososia na parze. Nie ograniczysz znacząco kaloryczności, ponieważ łosoś jest sam w sobie wystarczająco kaloryczny (zdrowe tłuszcze!!), ale będzie on nieco delikatniejszy.


Ryba po grecku – porcja na zdjęciu (100 g ryby, 100 g warzyw) waży 200 g – 280 kcal (100 g – 140 kcal).




Aby ograniczyć kaloryczność ryby po grecku (ten na zdjęciu został obtoczony w mące), zrezygnuj z panierki, która chłonie tłuszcz, lub upiecz rybę. Nie dodawaj również oleju do duszonych warzyw.


Smażony filet z karpia – porcja na zdjęciu waży 130 g (+ łyżka mąki i 2 łyżki oleju z pestek winogron) – 287 kcal (100 g – 221 kcal).




Inne ryby znajdziecie TUTAJ.

Bigos – porcja na zdjęciu waży 200 g (kapusta kiszona, mięso wieprzowe, mięso wołowe, kiełbasa myśliwska, suszone grzyby, cebula, koncentrat pomidorowy) – 224 kcal (100 g – 112 kcal).





Aby zmniejszyć kaloryczność bigosu, zamiast mięsa wieprzowego użyj tylko wołowiny, a wieprzową kiełbasę zamień na drobiową.


Pierogi z kapustą i grzybami – porcja na zdjęciu waży 200 g – 342 kcal (100 g – 171 kcal).





Porcja sałatki jarzynowej z majonezem – porcja na zdjęciu waży 230 g – 311 kcal (100 g – 135 kcal).




Sałatka na zdjęciu ma w sobie niewiele majonezu. W polskich domach zwykle używa się go więcej, zatem by zmniejszyć kaloryczność sałatki, użyjcie majonezu pół na pół z gęstym jogurtem, lub w ogóle zamieńcie majonez na jogurt.


Szklanka ugotowanych ziaren pszenicy – porcja na zdjęciu waży 170 g – 204 g (100 g – 120 kcal).




5 lukrowanych pierniczków – porcja na zdjęciu waży 50 g – 174 kcal (100 g – 348 kcal).




Szklanka masy makowej z bakaliami – porcja na zdjęciu waży 250 g – 568 kcal (100 g – 227 kcal).




Kawałek sernika wiedeńskiego – porcja na zdjęciu waży 120 g – 305 kcal (100 g – 254 kcal).






Piernik z bakaliami – 100 g -341 kcal (ŹRÓDŁO)

Keks bakaliowy – 100 g – 384 kcal (ŹRÓDŁO)

Rolada z masą makową – 100 g – 340 kcal (ŹRÓDŁO)

Sernik krakowski – 100 g – 325 kcal (ŹRÓDŁO)


Kaloryczność innych produktów i potraw możecie sprawdzić przechodząc bezpośrednio na stronę ILE WAŻY lub na stronę VITALIA). 



sobota, 22 października 2011

Chrupiące kostki ziemniaczane i wyniki konkursu

          Krótkie ogłoszenie: w moim urodzinowym konkursie zwycięża Charlie, która swoją teorią o kaloriach rozbawiła mnie niemożliwie. Gratuluję i proszę Cię o przesłanie mi mailem Twojego adresu, żebym mogła wysłać Ci książkę! ;))) 

          Dziś będzie szybko i zwięźle. Przepis na chrupiące kostki ziemniaczane, które doskonale zastępują frytki w momencie, gdy nabieramy ochoty na ich zjedzenie (musiałam czekać ponad rok, żeby nabrać chęci na ten, zazwyczaj kaloryczny, przysmak ;)). 

Składniki:

- dowolna ilość ziemniaków;
- sól morska i świeżo zmielony czarny pieprz;
- odrobina ostrej papryki, oregano, tymianek, rozmaryn (opcjonalnie);
- trochę oliwy do posmarowania blaszki;

Ziemniaki umyć, obrać (ja to robię średnio dwa razy do roku :P), pokroić w kostkę średniej wielkości. Za pomocą pędzelka posmarować blaszkę oliwą i ułożyć na niej ziemniaczane kostki. Obsypać je przyprawami i wstawić do piekarnika nagrzanego do 190 stopni. Gdy lekko się zrumienią i zaczną być miększe (ok. 20-25 minut, w zależności od wielkości kostek), podkręcić temperaturę do 220 stopni i podpiekać do momentu, aż skórka na ziemniakach będzie chrupiąca (kolejne 5-10 minut).    


wtorek, 20 września 2011

176. (nie)zwyczajna brukselka.

     Początki mojej nienawiść do brulseki sięgają lat wczesnoszkolnych, gdy jako świadoma kilkulatka zmuszana byłam przez Mamę do jedzenia zupy jarzynowej – najzwyklejszej w świecie, którą dziś z chęcią przywitałabym na moim stole. Gdy po raz pierwszy wzięłam do ust to małe, zielone warzywo (co do którego przez wiele lat byłam przekonana, że wyrasta ono i przybiera postać zwykłej, dużej kapusty), wiedziałam, że będzie to mój wróg numer jeden. Było tak do ubiegłego tygodnia, gdy na widok mojej pełnej niechęci miny, Waldek kupił na targu trochę ponad pół kilo tych małych obrzydlistw. Ponieważ obiło mi się o uszy, że brukselka najsmaczniejsza jest ugotowana tradycyjnie – w osolonej wodzie, później obsypana bułką tartą – zaryzykowałam. Było to najbardziej opłacalne ryzyko ostatnich miesięcy, gdyż warzywo przygotowane w tej postaci okazało się być po prostu niezwykle smaczne. To najzwyklejszy przepis pod słońcem i odczuwam wręcz lekki wstyd na myśl o umieszczeniu go, ale być może dzięki niemu ktoś tak jak ja przekona się do brukselki ;))) 

                Składniki:

- 60 dag brukselki;
- sól;
- świeża bułka;
- masło

Brukselkę myjemy i wrzucamy na wrzącą, mocno osoloną wodę. Gotujemy do miękkości. Świeżą bułkę rozdrabniamy w blenderze i wrzucamy na patelnię z niewielką ilością masła, aż będzie chrupiąca. Posypujemy ugotowaną i odcedzoną brukselkę.





WAŻNA UWAGA!!
Nie używajcie gotowej bułki tartej, przypominającej konsystencją mąkę. Świeżej, rozdrobnionej bułki jest objętościowo o wiele więcej, stąd też wystarczy tylko jedna, by bardzo obficie obsypać brukselkę - oznacza to mniej kalorii! 

Porcja brukselki (300 g) bez dodatków to 120 kcal, a z dodatkami to ok. 250 kcal – dobra na kolację ;)


środa, 14 września 2011

Pieczone żeberka cielęce

Weekend. Zapach kruchego ciasta ze śliwkami. I czas, dużo czasu. Na leniwe snucie się z kubkiem kawy w dłoni. Wyjątkowo nie gotowałam. W końcu są pewne rzeczy, które On robi lepiej ode mnie. 


Pieczone żeberka cielęce

Składniki:

- Ok. 1 kg żeberek cielęcych (no, chyba że lubicie świńskie – różnica w kaloryczności to ok. 150 kcal na 100g!!! Oczywiście to wieprzowina ma więcej)

Na marynatę:

- 4 pokruszone liście laurowe, 
- 4 ziarenka ziela angielskiego (pokruszonego),
- 6 ziarenek czarnego pieprzu (rozdrobnionego),
- 10 ziarenek kolorowego pieprzu (rozdrobnionego),
- odrobina rozmarynu (można pominąć),
- 4 ząbki czosnku pokrojone w prążki,
- piwo do zalania całości (tyle, żeby przykryło żeberka – ok. pół litra)

„Bejca” do pieczenia:

- łyżka miodu,
- 2 łyżki oleju,
- 2-3 łyżki odcedzonej marynaty,
- 2 łyżki sosu sojowego,
- łyżeczka musztardy,
-3 łyżki ostrego ketchupu.

Poporcjowane żeberka solimy i układamy w garnku, po czym zalewamy piwem z przyprawami. Odstawiamy na noc (tak przygotowane, w lodówce mogą stać nawet kilka dni). Następnego dnia gotujemy żeberka przez ok. 30-40 minut. Wyjmujemy je z zalewy i samą zalewę odszumiamy. Do 2-3 łyżek zalewy dodajemy miód, olej, sos sojowy, musztardę i ketchup. Jeśli chcemy, doprawiamy na ostro papryką i pieprzem cayenne – wówczas żeberka będą słodko-ostre. W posmarowanym oliwą naczyniu żaroodpornym (lub na blasze) układamy żeberka. Za pomocą pędzelka smarujemy je „bejcą” i pieczemy w temperaturze 200 stopni przez ok. 40 minut. Nie zapominamy o systematycznym smarowaniu mięsa w momencie, gdy zaczyna lekko przysychać.




Są kruche, rozpływające się w ustach i soczyste. Nigdy dotąd nie wyobrażałam sobie JAK mogą smakować żeberka, ponieważ ich NIE JADŁAM. Tak przygotowane przeszły moje najśmielsze oczekiwania. A gdzie można dostać je w Gdańsku? W środę i sobotę (to na pewno, o pozostałych dniach nic nie wiem), na Zielonym Rynku na Przymorzu. Polecam, bo w jednej z budek dziewczęta mają tak piękną cielęcinę, że za każdym razem mam ochotę brać od razu całą kulkę cielęcą, czy baranią i schab cielęcy i wszystko ;))) 

czwartek, 1 września 2011

170. grzechem jest... odmówić knedlom.

           Ostatni miesiąc był dla mnie dość nerwowy. Za bardzo rozbestwiłam się bowiem od czasu wyjazdu do rodziców i moja waga pokazała... dużo za dużo. Tak, tak, tak. Na chwilę zapomniałam o tym, że jednak najlepiej czuję się z wagą 69-72... I tak oto nadszedł dzień, w którym zmuszona byłam przyznać, że czas znów się z lekka ograniczyć, bo spodnie są ciaśniejsze, niż zwykle. Nie mogę powiedzieć, że nie pomógł mi w tym Waldek, bo pomógł, ale chyba nieświadomie. Jego późne powroty z pracy do domu sprawiły, że zamiast obiadu i kolacji zaczęłam przygotowywać obiadokolację. Tym oto sposobem (wciąż nie odmawiając sobie deserów, które jednak zamieniłam na owocowe sałatki, ogromne ilości arbuza, ewentualnie eee... bezy lub lody! Popcorn chwilowo poszedł w odstawkę, choć uważam, że nie ma nic lepszego od jedzenia popcornu przed telewizorem, nieważne co tam sobie twierdzi młoda premierówna) szybko straciłam 3 nadprogramowe kilogramy i odetchnęłam z ulgą (to jednak była dobra lekcja i ostrzeżenie przed nadmiernym dogadzaniem sobie). 
Jednym z dań, które ugotowałam w ostatnim czasie, były wytęsknione przeze mnie knedle. Wbrew pozorom, jest to jedna z najmniej kalorycznych mączno-ziemniaczanych potraw! To jedynie 162 kcal / 100 g, a uwierzcie, że 4 sporej wielkości knedle skutecznie wypełniają żołądek (Waldek zjadł siedem i był najedzony jak bąk). Problem z knedlami jest taki (oprócz tego, że chce się zjeść ich więcej, niż jest się w stanie), że trzeba do nich użyć odpowiedniego rodzaju ziemniaków. Wciąż nie doszłam do tego, JAKI ma to być rodzaj, bo zapomniałam nazwy pierwszego gatunku, którego użyłam, a wczoraj robiłam z orlika i były kiepskie. Tak czy siak, przepis umieszczam, gdyż uprzednio zamrożone knedle mogą być świetnym obiadem na zimę i wspaniałym „grzeszkiem” na etapie odchudzania.

Składniki:
- 1 kg ziemniaków;
- 2 szklanki mąki pszenej;
- jajko;
- pół kilograma śliwek;
- odrobina cukru i cynamonu;

Ziemniaki obieramy i gotujemy. Pozostawiamy do wystudzenia. Rozgniatamy je praską (tylko błagam, DOKŁADNIE, bo mnie wczoraj zostały takie ziemniaczane grudy, wyglądające jak kozie bobki, albo co...), dodajemy jajko i mąkę. Dokładnie ugniatamy. Odrywamy kawałki ciasta (odkryłam, że dobrze jest mieć lekko zwilżone ręce, inaczej się klei jak jasny gwint), rozpłaszczamy na dłoni, wkładamy do środka połówkę śliwki i sklejamy. Gotujemy ok. 5 minut. Dobrze jest wsadzić knedle do wody jak najszybciej, gdyż PODOBNO ciasto knedlowe szybko się „rozpaćkuje”.  


 
Odchodząc od tematów „dietowo-odchudzających” na chwil parę... Trudno jest mi się stale skupiać na kwestiach z tym związanych. Mnóstwo jest ciekawych rzeczy, o których chętnie bym napisała, jednak tematyka bloga skutecznie blokuje mnie w poruszaniu innych tematów i trochę mnie to smuci. Są dni, kiedy zupełnie nie chce mi się pisać (to chyba taki kryzys po długotrwałym pisaniu wciąż o tym samym) i znacznie łatwiej jest mi wówczas naskrobać jakąś recenzję na bloga książkowego. Życiowo zaś... jestem nieco w kropce. Dopiero w październiku idę na studia (mam nadzieję, że mnie przyjmą...), a trójmiejskie ogłoszenia o pracę (tę najfajniejszą!) faworyzują ostatnio wyłącznie studentów, stąd też moje gorączkowe poszukiwanie pracy nie-tylko-dla-studenta. Ktoś ma coś dla mnie? ;DDD 
Informuję również (jak reklama, to reklama!), że zaczynam znów udzielać korepetycji z historii i języka polskiego (plus wszelkiego typu referaty, wypracowania, prace maturalne, pomoc przy lekcjach itp. itd.). Wiem, że z pisaniem u uczniów jest dużo problemów, tak samo jak z lekturami, więc w razie czego jestem do dyspozycji w następujących dzielnicach Gdańska: Brzeźno, Wrzeszcz, Zaspa, Przymorze, Żabianka. W pozostałych dzielnicach i w Sopocie za ciut większą opłatą ;)))

P.S. Uch, to ten pierwszy dzień września mnie nastroił melancholijnie... Oglądam od kilku dni Pretty Little Liars i znów chciałabym być licealistką...

MAKE LIFE HARDER... naprawdę polecam! :D  

czwartek, 25 sierpnia 2011

168. żołądki drobiowe w sosie pomidorowo-pieczarkowym

                Czas na... kolejne NIEWYJŚCIOWE danie ;)))) 
                Wybaczcie, ale choć gulasze wszelkiego rodzaju nie wyglądają najpiękniej na świecie, ich kiepski wygląd całkowicie rekompensowany jest przez niebiański smak. Tak więc dziś proponuję jedno z najzwyklejszych dań pod słońcem:

Żołądki drobiowe z sosem pomidorowo-pieczarkowym


Składniki (2 duże porcje):

- 400 g żołądków z kurczaka lub indyka;
- 300 g pieczarek;
- mały słoiczek koncentratu pomidorowego;
- kostka drobiowa (kiepskie, ale pasuje);
- sól, pieprz, papryka ostra;

                Żołądki dokładnie myjemy, przelewamy wrzątkiem i kroimy w mniejsze kawałki. Podsmażamy na patelni, po czym zalewamy dużą ilością wody, dodajemy kostkę drobiową i dusimy  do miękkości (45-60 minut). Pieczarki kroimy w ćwiartki i dodajemy do żołądków. Dusimy kilka minut, a na końcu dodajemy mały słoiczek koncentratu pomidorowego. Doprawiamy do smaku.
 
                Dziś do gulaszu przygotowałam kaszę jęczmienną i kiszoną kapustę (600 g) z oliwą z oliwek, majerankiem i dwiema łyżeczkami cukru.



Aaaaaa!!! ZAPOMNIAŁABYM!!!!!! 
Za kilka dni ukaże się nowy numer SHAPE... Polecam kupić ;))))) 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...