poniedziałek, 11 kwietnia 2011

132. list od Zosi (zaburzenia odżywiania).

     Dziś pragnę przedstawić Wam list od dziewczyny, która boryka się z problemem zaburzeń odżywiania. Namówiona przeze mnie (choć miała wątpliwości), zgodziła się na opublikowanie go na blogu.
     Jest to list, który wzbudził we mnie duży smutek, ale i jednocześnie nadzieję oraz pewność, że Zosia (imię zmienione, by zachować anonimowość autorki) sobie poradzi i że problemy z jedzeniem będą dla niej tylko wspomieniem. Trzymam kciuki! :)


Witam ;’D,

Miło czytać o tym, że ktoś chce Cię -wysłuchać-( poczytać o tym, co siedzi w  głowie). Z góry dziękuję.

Nie wiem od czego zacząć, parę spraw nakłada się na siebie, są ciągiem innych problemów. Może wypunktuje na początku główne, jak wydaje mi się, problemy, zatem:





Zawsze byłam przewrażliwioną osobą, chciałam cały czas być dobra, wręcz perfekcyjna. W podstawówce wzorowa uczennica, koleżanka, córka. Nie lubiłam zawodzić ludzi, szczególnie rodziców. W gimnazjum zaczęłam się zmieniać, jak to bywa w takim wieku. Nie odpowiadało mi to, nie chciałam się buntować aczkolwiek rodzice mieli ze mną niewielkie problemy. Pokazywałam swoje Różki. Wtedy też poznałam koleżankę z którą rozpoczęłam eksperymenty z dietami. Ważyłam około 60 kg, pragnęłam uzyskać wagę 57 kg( niewielka różnica patrząc z perspektywy czasu).

Koleżanka pokazała mi jaką ilość jedzenia ( ogromną) można zjeść za ‘jednym posiedzeniem’. Na początku byłam lekko zdegustowana. Z nią zaczęłam urządzać sobie uczty, nie zwracałam uwagi na to co jem. Jednocześnie mówiłyśmy, że się odchudzamy. Nastąpiła faza wymiotowania- używałyśmy do tego szczoteczki do zębów, potem palca. Dieta, podczas której w dwa tygodnie schudłyśmy 7 kg pobudziła na dobre moją nieodpartą chęć ciągłego pozbywania się kilogramów. Mama zauważyła, że dostaje  bzika na tym punkcie, miała nadzieję, że z tego wyrosnę. […]

W formie motywacji zaczęłam czytać różnego rodzaju blogi o odchudzaniu, fora anorektyczek, patrzyłam na zdjęcia wychudzonych dziewczyn- szukałam inspiracji. W okresie licealnym, nieświadoma konsekwencji ograniczania jedzenia, czyniłam to jak najczęściej. Nie mieszkałam z rodzicami, więc teoretycznie sama mogłam decydować jaki zaserwuję sobie posiłek. Rozsądek czasami dawał za wygraną. Lubiłam mieć bardzo płaski brzuch i słyszeć tekst typu ‘masz cudowną talie’. Jednak  ciągle szukałam w sobie niedoskonałości. Irytowało mnie jeśli coś nie szło po mojej myśli, stresowałam się , że mogę zawalić szkołę, nie odrobić jakieś pracy domowej, bądź nie zaliczyć dobrze sprawdzianu. Czytanie blogów o perfekcyjności zaczęło źle wpływać na mój sposób myślenia, na emocje. Coraz więcej od siebie wymagałam, przez co nie zawsze wszystko mi dobrze wychodziło. Obwiniałam się, uważałam za beznadziejną osobę, która nie jest w stanie zadbać o swoją przyszłość.

Wybierałam się na samotne spacery, podczas których zaopatrywałam się w batony. Poczułam, że one jakoś mi pomagają, potem przeszłam na duże ilości węglowodanów. Napady jedzenia kończyły się przez jakiś czas w ubikacji, nad kibelkiem. Wiedziałam, że to złe ale nie mogłam żyć z myślą, że zjadłam tyle kcal i one przebywają w moim organizmie  (myśl o tyciu). Ciągle mówiłam o tym, że jestem na diecie( w praktyce bywało różnie), liczyłam kcal ( teraz mogę oszacować kcal każdego posiłku). Znajomi zauważyli jakiego mam bzika, koleżanki zaczęły się martwić a ja dołować, że mimo wszelkich starań nie tracę na wadze. ( ograniczanie kcal potem napady gwarantowały efekt jojo.)

Przyszedł czas matury oraz egzaminów na architekturę. Z góry założyłam, że nic mi się nie uda. Niezmiernie stresowałam się jakimkolwiek egzaminem, łapał mnie chwilowy paraliż. Tydzień przed maturą zamiast powtarzać na spokojnie materiał bądź odpoczywać, płakał i pisałam w głowie czarny scenariusz. Nie wierząc w siebie nie chodziłam regularnie na zajęcia  rysunku, olewałam jakiekolwiek przygotowania z aksonometrii. Bo założyłam, że się nie nadaję, ze jestem za słaba. Napady jedzenia trwały nadal, przytyłam do wagi 68 kg, czułam się jak spasiona świnia, ale nie byłam w stanie ogarnąć swojego myślenia. Nie wierzyłam w nic, żeby cokolwiek udało mi się w życiu, aby zrealizować zamierzone plany.

Dałam sobie spokój z wymiotowaniem, bo zauważyłam, że moje (kiedyś) zdrowe, piękne zęby zaczęły się psuć. Muszę chodzić teraz do dentysty na leczenie. Nie tylko zęby, również żołądek. Mimo wiedzy o swoim stanie zdrowia nie umiałam nie najadać się do bólu, do uczucia nienawiści do siebie, niszczenia.  Miałam wiele planów na zrzucenie kg do ustalonej diety, zakładałam w jaki sposób będę się odżywiać; plany, plany, plany..nigdy niezrealizowane były powodem do bardzo złego samopoczucia.

Stan psychiki zwalałam na sytuację w domu, Tata czasami lubił pokrzyczeć. Tłumaczyłam sobie, ze to on spaczył mój stan emocjonalny, że przez niego wpadłam w błędne koło. Miałam w głowie myśli, iż idąc na studia uwolnię się od przykrej atmosfery i w akademiku dojdę do upragnionej wagi. Jednak to nie to. Nie daje rady. Popadam w paranoje, stres zajadam mechanicznie, wydaje pieniądze, które na wikcie studenckim, jak wiadomo, są ograniczone, na słodycze, tony słodyczy. Jem gdy nie ma współlokatorki w pokoju, najadam się podczas spaceru, tak by nikt mnie nie widział.

W formie mobilizacji do zrzucenia  kg założyłam się z kolegą, że do 23 maja pozbędę się 10 z nich. Został miesiąc, a liczba kg nie uległa zmianie. Schudłam w ciągu tygodnia 3 kg, cieszyłam się, że zostało tylko 7, ale nie na długo. Stres z uczelnią, dołowanie się, panikowanie ( teraz nie wiem już czym) spowodował powrót do starej wagi. Jest 68 kg przy wzroście 166cm.

Dziś np. zjadłam przez cały dzień ( wstyd mi pisać, ale chciałabym pokazać ile mogę zjeść, żebyś miała ogólne pojęcie): kromka chleba z makrela w galarecie, jabłko, 4 łyżki płatków owsianych z mlekiem ( to było teoretycznie śniadanie), potem zupka chińska, trochę warzyw (obiad), zaczęłam stresować się stertą zadań do zrobienia, panikować, ze nie zdążę zrobić wszystkiego na czas. Potem 200g ciastek, płatki, mleko, jablka3, słonecznik-2 garście, budyń, 2 bułki z 8 plasterkami sera, rzodkiewka, płatki z mlekiem, jabłko. Uczucie, które mi towarzyszyło? Czułam się bezradna, nie potrafiłam przestać jeść.. Bezsilność, strach przed przytyciem oraz niechęć do spotkań towarzyskich..to co czuje po wielkim jedzeniu.

Może wmówiłam sobie, że mam problemy ze sobą, przez czytanie różnych stron o kompulsywnym jedzenie ( zaczęło mnie interesować co na to wszystko mówi nauka, medycyna, czy moje postępowanie jest normalne), a może naprawdę coś ze mną nie tak. Bardzo chciałabym zacząć  żyć bez myśli ‘jestem beznadziejna, gruba etc’. Moi znajomi twierdzą, ze jestem świetną przyjaciółka, zawsze umiem pomoc i wiedzą, że mogą mi zaufać-  sprawiam takie wrażenie.. Taak, tylko, że sama sobie pomoc nie jestem  w stanie. Każdy twierdzi, ze wspaniale radzę sobie w życiu, ogarniam rzeczywistość, jestem pewna siebie… Ale mało kto wie co naprawdę mam w głowie i co myślę na swój temat.

Twój blog będzie moją inspiracją, do tego, że każdemu może się udać cokolwiek sobie założy i będzie do tego dążył. Tylko jak mam rozładowywać stres, nie przejmować się zbędnymi sytuacjami..To jest dla mnie zagadką. A Może zwyczajnie w świecie rozczulam się nad sobą?

Myślę, że mogłabym dużo więcej napisać, ale nie chcę zamęczać. To co napisałam  jest chyba najważniejsze […]

   

piątek, 8 kwietnia 2011

131.wiosenne spalacze kalorii.

     Zaświeciło słońce. I to – do licha – tak intensywnie, że po kilku miesiącach bycia zmarzliną, nareszcie zdjęłam z siebie grubą kurtkę i na dwie ważne rozmowy pobiegłam wczoraj w kamizelce z futerka (i bluzce na ramiączkach oraz dwóch bluzkach z długim rękawem...). Pomijam już wiatr, który miał przebiegły plan zburzenia mojej misternie przygotowanej fryzury. Uroki Pomorza.

     Zaświeciło słońce. I właśnie zważywszy na trwającą już od kilku dni wiosnę, postanowiłam sobie  rano, że dziś zajmę się kwestią wysiłku fizycznego, który po zimie przyda się wielu z nas.

     Ponieważ zima absolutnie nie sprzyja mojej aktywności fizycznej (jest mi za zimno nawet, by ruszyć tyłek i się rozgrzać), z zimowego snu obudziłam się dopiero teraz. Patrząc w lustrze na moje wołające o pomstę do nieba uda i pośladki, powzięłam zamiar zostania zapaloną miłośniczką rolek. Rolki mam, terenów do jazdy pod dostatniem (cała długaśna nadmorska promenada od Brzeźna, aż do Sopotu). Jedynymi rzeczami, których mi brakuje, są wolny czas i umiejętność jazdy. No tak, bo nie wspomniałam, że na rolkach jeździć nie umiem. Nie chcąc jednak wyjść na całkowitą niedorajdę, od kilku dni intensywnie trenuję jazdę po całym mieszkaniu (taa... na pewno wiele mi da). Prawdziwy sprawdzian czeka mnie jednak w weekend, gdyż wszem i wobec ogłosiłam już, że idziemy na rolki. Tzn. Waldek, ja i pies. Dlaczego pies, o tym trochę niżej.

Jazda na rolkach to chybba wymarzony sposób na przyjemne i w miarę szybkie wymodelowanie sylwetki. Nie dość, że nasze stawy są mniej obciążone, niż np. podczas biegania, to nie męczymy się tak szybko. Mądrzy ludzie w tym miejscu napisali, że: W godzinę spalisz 800 kalorii, czyli tyle, ile podczas dwóch godzin intensywnego aerobiku. Rolki to sport wytrzymałościowy, który zmusza płuca i serce do intensywnej pracy. W ten sposób poprawia się kondycja i dotlenienie organizmu. Kiedy mięśnie dostają więcej tlenu, usprawnia się przemiana materii. Po 6 tygodniach treningu jej tempo może skoczyć aż o 40 procent. Jest to zasługą mitochondriów, czyli niewielkich „centrów energetycznych“, znajdujących się w każdej komórce mięśniowej. Uprawiając sporty wytrzymałościowe, zwiększasz ich liczbę i możesz spalić więcej tłuszczu. Podczas biegania angażujesz głównie nogi, a w czasie wycieczki na rolkach pracują prawie wszystkie mięśnie. Dlatego systematyczna jazda pomoże Ci ujędrnić te strefy Twojego ciała, na których najbardziej lubią gromadzić się niechciane wałeczki.

Podczas gdy Ty ścigasz się z koleżanką, intensywnie pracują mięśnie ud i pośladków. Kiedy starasz się utrzymać równowagę, pracujesz na jędrny i płaski brzuch. Wtedy oprócz nóg i rąk angażujesz głębokie mięśnie pleców i brzucha, które sprawiają, że trzymasz się prosto. Dzięki rolkom będziesz mogła pochwalić się nie tylko piękną figurą, ale również cerą. Trening na świeżym powietrzu dotlenia organizm i sprawia, że krew szybciej krąży, dostarczając skórze substancje odżywcze. Oprócz spalania zbędnych kalorii jazda na rolkach to okazja do spotkania ze znajomymi czy rodzinnego weekendu w mieście. W większych aglomeracjach znajdziesz wydzielone miejsca do jeżdżenia (ramka na 59 str.), gdzie będziesz mogła się rozpędzić bez ryzyka kolizji z przechodniami. Aby zobaczyć efekty odchudzające, zafunduj sobie dwie 45-minutowe przejażdżki w tygodniu.

Nie muszę chyba dodawać, że po przeczytaniu tego artykułu, zapragnęłam na rolki wyjść JUŻ, TERAZ, W TYM MOMENCIE.

Kusi mnie również nordic walking. Uwielbiam spacerować! A podczas gdy zwykły spacer (nawet szybki) pozwala spalić ok. 250-300 kcal na godzinę, spacer z kijkami to nawet 400 kalorii mniej. Co więcej, podobno angażujemy doń 90% całego układu mięśniowego. Brzmi imponująco, co? Mam wrażenie, że kijki będą jednym z koniecznych zakupów tej wiosny, ponieważ chodzenie z nimi ma jeszcze jedną zaletę – prostowanie sylwetki. Waldek za nic w świecie nie potrafi zmusić mnie do prostowania się. Lata spędzone przed komputerem w zgarbionej pozycji sprawiają, że zupełnie zapominam o prostych plecach i tylko prostuj się, garbacielcu potrafi od czasu do czasu przywołać mnie do porządku (o, wyprostowałam się dopiero teraz). 

A Wy? Macie jakieś plany na wiosenny wysiłek fizyczny?

P.S. Dlaczego pies na rolkach? Ano właśnie dlatego... ;)


poniedziałek, 4 kwietnia 2011

130. zmodyfikowane tabbouleh / spaghetti z czosnkiem i papryką.

Lubię makaron. Albo inaczej - kocham makaron! Gdy mieszkałam z rodzicami, rzadko jadłam go w innej postaci, niż jako dodatek do zupy, a jest wspaniałym i mało wymagającym produktem, że aż żal go unikać.
Mimo kaloryczności, której wszyscy się obawiają, porcja makaronu na obiad to nic strasznego. A porcja makaronu z podkreślającymi smak dodatkami... delicje!

Moim ulubionym ostatnio przepisem jest najprostszy na świecie makaron spaghetti z oliwą, czosnkiem i papryką (lub papryczką chilli). Wykonanie zajmuje w zasadzie tyle, ile gotowanie makaronu, a smak zniewala.

Składniki:

- makaron spaghetti (na 2 porcje użyam 250 g, tj. pół paczki);
- 3-4 ząbki czosnku;
- pół lub jedna czerwona papryka / w przepisie Ewy Wachowicz jest to papryczka chilli;
-oliwa z oliwek;
- sól, pieprz, tymianek, bazylia.

Makaron gotujemy w dużej ilości dobrze osolonej wody. Obrany i pokrojony na małe kawałeczki czosnek podsmażamy na oliwie razem z papryką (również pokrojoną w kosteczkę), dodajemy przyprawy. Musimy uważać, by czosnek się nie przypalił, bo potrawa nabierze gorzkiego smaku. Makaron ugotowany al dente i mieszamy z zawartością patelni. I to właściwie wszystko =)


Więc ten oto przepis na początek.

Drugim będzie mój uproszczony i zmodyfikowany lekko przepis na:

TABBOULEH

- ok. 200 g kaszy bulgur lub kuskus; (bulgur pasował mi tu o wiele bardziej)
- 2 duże pomidory (dodałam również 3 suszone);
- 1 cebula;
- natka pietruszki (wg uznania);
- 1-2 łyżki świeżej mięty (poszłam na absolutną łatwiznę i dałam wyraz mojej bezbrzeżnej głupocie – wsypałam suszoną, taką z torebki do parzenia);
- 2 łyżki oliwy z oliwek/oleju;
- 2 łyżki soku z cytryny;
- sól, pieprz.

Kaszę bulgur/kuskus zalewamy wrzątkiem i przykrywamy, by napęczniała. W tym czasie kromy w kostkę pomidory i cebulę. Mieszamy oliwę, sok z cytryny, natkę, miętę oraz pozostałe przyprawy. Gdy bulgur/kuskus napęcznieje, mieszamy go z pozostałymi składnikami. Tabbouleh można podać z rybą, lub innym mięsem, albo po prostu jako samodzielne danie na kolację.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...