wtorek, 24 maja 2011

143. plus size na plaży.

     Ostatni raz kostium kąpielowy miałam na sobie... dziewięć lat temu. Byłam czternastoletnią niewiastą i powoli stawałam się dumną (kwestia dyskusyjna) posiadaczką czegoś, co nazywa się świadomością własnego wyglądu. Choć nie uważałam go za coś, co całkowicie niszczy moje życie, kostium kąpielowy był w moim mniemaniu czymś bardzo dla mnie odległym, bardziej odległym niż szpilki na jedenastocentymetrowych obcasach. 

     Choć Dąbrowa Górnicza to miasto, w którym nie brak zbiorników wodnych, nad które latem tłumnie wyruszają mieszkańcy, to jednak dla mnie były one niedostępne. Włożenie na siebie kostiumu kąpielowego uznawałam za coś na tyle żenującego, że sama myśl o tym napawała mnie rozbawieniem. Moje miejsce do opalania stanowił BALKON, na którym i tak musiałam uważać, by czujne oko któregoś z sąsiadów nie spoczęło na moim rozrastającym się cielsku.

     Jak było później – można się domyślać. Wakacje nad morzem były czymś absolutnie niemożliwym (bo po co jechać nad morze, skoro nie można się rozebrać, prawda?), ale przewrotny los rzucił mnie w końcu tu, gdzie znajduję się teraz. Do Gdańska. Do dzielnicy położonej nad samym morzem.  Jakby nie mogła to być Morena. Albo Chełm. Albo Osowa. Ale nic nie dzieje się przez przypadek. Dziękuję Ci ogromnie, Boże! – powiedziałam wczoraj ironizując. Jeżeli rzucasz mi to wyzwanie, musisz uważać, że mu sprostam. Przyjmuję. 

     Nie oszukujmy się. Plaża – wbrew temu, co sądzą anonimowi internetowi pieniacze – jest miejscem dla wszystkich. Nie po to istnieją plaże, by z nich nie korzystać. Nie po to wymyślono kostiumy kąpielowe, by ich nie nosić. 

     Tylko że wiecie... nie wszyscy czytający tego bloga mają doskonałą figurę. Nie każda z nas jest doskonałą Nicole Scherzinger, lub zmysłową J.Lo i nie każda może sobie pozwolić na obwiązanie się trzema trójkącikami i zaprezentowanie się szerokiemu gronu jako królowa plaży (z drugiej strony, plażujący panowie też nie przypominają Brada Pitta, z tymi swoimi olbrzymimi kałdunami, spoconymi czołami i zrogowaciałymi piętami). 

     Co mamy do ukrycia?

     Przed zakupieniem kostiumu warto zastanowić się nad tym, co możemy pokazać, a co lepiej ukryć. Włożyć na siebie można wszystko. Nawet wyjątkowo skąpe bikini. Tylko że gdy wszystkie możliwe paseczki wcisną się nam w ciało, będziemy wyglądać jak  szynka obwiązana sznurkiem, jak ktoś wspomniał kiedyś w komentarzach pod tematem dotyczącym bielizny.

     Choć moje bytowanie na plaży ograniczy się raczej wyłącznie do opalania (chyba, że dorwę odpowiednio długie pareo), nie bardzo mogę pozwolić sobie na pokazywanie nóg. Po pierwsze: żylaki, które nie przepadają za słońcem, po drugie: blizna po nieudanej operacji (ręcznik na łydkach i niestety, nie ma innego wyjścia). Od pasa w górę jest w miarę okej, pomijając zjaśniałe rozstępy po obu stronach brzucha i niedostatki w okolicach piersiowych (ten problem rozwiązałam, kupując wczoraj usztywnianą górę od bikini, czarną w białe kropeczki, z falbankami w górnej części – przynajmniej nie wyglądam w niej jak dziesięcioletni chłopiec). Muszę więc szukać takich strojów, które pozwolą mi na ukrycie tego kiepskiego dołu, w razie chęci pospacerowania po plaży w wyjątkowo upalny dzień, a uwierzcie, gdyby nie te cholerne żylaki, nie miałabym żadnych oporów przed chodzeniem w samym kostiumie, bo lubię moją figurę.  
  
     Niektóre z nas mają jednak innego rodzaju problem -  masywną górę i stosunkowo wąski dół. Różnicę między figurami typu gruszka (wąska góra, szeroki dół), a jabłko (szeroka góra, wąski dół) możecie zaobserwować na poniższym obrazku (choć jestem pewna, że i tak każda z Was doskonale wie, czym różnią się oba typy figury).


     Jabłka dobrze będą wyglądać w czymś, co nieco ukryje ich masywną górę. Choć ukrywanie dużych piersi to zbrodnia przeciwko męskiej płci, nie każda kobieta lubi swójspory biust i wystający brzuszek. W tym przypadku doskonałe będą stroje typu tankini i jednoczęściowe, które nieco „spłaszczą” górę: 









     Figura gruszki według mnie nie potrzebuje ukrycia. Jest kobieca i naprawdę seksowna (mój naprawdę taktowny Ukochany przełknął głośno ślinę, gdy pokazałam mu zdjęcie Kim Kardashian w bikini i nawet nie starał się ukryć, że mu się podoba, phi... tylko że mnie też się niesamowicie podoba :P). Ale jeśli obawiamy się pokazać światu nasze pośladki, czy  górną część ud, która w przypadku tego typu figury jest raczej potężna, najlepsze dla nas  będą „doły”, które je ukrywają:






     Mimo wszystko nie zapominajcie o jednym: na plażę idziecie dla przyjemności, nie dla katowania się. Idziecie korzystać ze słońca, szumu fal (krzyku rozwydrzonych dzieciaków) i zapachu wody. Dla pięknej, brązowej opalenizny. Nie trzeba się wstydzić tego, że gdzieś nam coś lekko zwisa. Wgrajcie sobie do odtwarzacza przyjemny album z grecką, kubańską, czy latynoską muzyką i miejcie głęboko w tyłku to, że ktoś może spojrzeć na Was i zlustrować Wasze pośladki. Do licha, opalenizna optycznie wyszczupla!  


















czwartek, 19 maja 2011

142. węglowodany nie tuczą!

Planowałam napisać o czymś zupełnie innym, zupełnie nie związanym z tym, co poniżej. Ale gdy jak każdego ranka odpaliłam Onet i trafiłam na ten (odrobinę) szokujący tytuł, w jednej sekundzie zmieniłam swoje plany.


Ten, w pewnym sensie, niezwykły tytuł przyciągnął mnie niczym magnes. Najpierw wsadziłam sobie do ust łyżkę owsianki z truskawkami i porzeczkami (kupiłam wczoraj mrożone! :P), później ochłonęłam i zaczęłam czytać. Oto, co ujrzałam:


Zapomnijmy o diecie Atkinsa. Naukowcy przekonują, że węglowodany są bardzo przydatne w diecie i mogą przyczynić się do utraty wagi. Najnowsza dietetyczna książka "The Carb Lover's Diet" ("Dieta dla miłośników węglowodanów") zapewne przyniesie ulgę miłośnikom chleba, makaronów i pizzy. Specjaliści przekonują, że węglowodany są niezbędnym składnikiem w diecie zapewniającej zgrabną sylwetkę. Książka łamiąca wszelkie dietetyczne zakazy, w zaledwie pół roku stała się bestsellerem w Stanach.


Cóż, Ameryki ci specjaliści nie odkryli. Nie od dziś wiadomo, że aby zachować zdrowie i ładną sylwetkę, należy sobie dostarczać wszystkich składników w odpowiednich proporcjach: nie tylko białka i tłuszczu, ale i tych strasznych węglowodanów z wielkimi zębami i długimi, ostrymi pazurami, które tylko czekają, byśmy wzięli je do ust, by mogły zacząć siać spustoszenie w naszym ciele i osadzić się gdzieś w biodrach albo na udach.

Węglowodany powracają do łask w dużej mierze dzięki tzw. "skrobi opornej", która nie poddaje się działaniu enzymów trawiennych i nie rozkłada się do postaci glukozy. To powoduje, że nie jest ona wchłaniana w jelicie cienkim, tylko przechodzi do jelita grubego, gdzie ulega fermentacji z udziałem mikroflory jelitowej. W efekcie powstają krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, które biorą udział w metabolizmie organizmu i działają podobnie jak błonnik. Skrobia oporna wypełnia przewód pokarmowy w większym stopniu niż zwykła skrobia. Efektem tego jest mniejszy przyrost masy ciała, a zwłaszcza tkanki tłuszczowej. Autorzy najnowszej, dietetycznej książki donoszą, że skrobia odporna znajduje się w produktach bogatych w węglowodany, takich jak banany, płatki owsiane, brązowy ryż i ziemniaki. Spożywanie tych produktów przyczynia się do tłumienia apetytu, wzmaga metabolizm, poprawia nastrój, obniża poziom stresu i przyspiesza utratę wagi. Swoje tezy naukowcy z University of Colorado Centre for Human Nutrition w Denver potwierdzają badaniami przeprowadzonymi na 4451 chętnych. Eksperyment wykazał, że najszczuplejsze osoby spożywały duże ilości węglowodanów w postaci całych ziaren, owoców i warzyw. Jeśli popularność nowej książki i teorii o zbawiennym wpływie węglowodanów na ciało, przełoży się na popularność nowego sposobu odżywiania wielu ludzi, przyćmi to popularne w ostatnich miesiącach diety oparte na proteinach.

- Jedząc zgodnie z zasadami diety niskowęglowodanowej i bogatej w proteiny, oczywiście tracisz na wadze. Należy jednak pamiętać, że jest to niezdrowe. Poza tym nie jest to długotrwałe rozwiązanie - wyjaśnia Elisabeth Weichselbaum z British Nutrition Foundation. Specjaliści przekonują, że dieta opisana w książce może przyczynić się do utraty wagi, pod jednym warunkiem. Nie stanie się wymówką do spożywania nieograniczonej ilości makaronów i pizzy.


Choć pierwszy raz przeczytałam o czymś takim jak SKROBIA OPORNA, pewnie nie wzięło się to z kosmosu. Wklepałam ów termin w Google, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej. Z TEJ strony dowiedziałam się, że skrobia dzieli się na trzy grupy:


1) skrobia szybko przyswajalna, czyli taka, która jest trawiona w ciągu 20 minut. Najlepszy przykład to gorące puree ziemniaczane;

2) powoli strawna skrobia, która jest trawiona od 20 do 100 minut. Przykład: skrobia z całych ziaren pszenicy;

3) skrobia oporna, która nie jest trawiona, lecz poddawana fermentacji w jelicie grubym.

Najbardziej kaloryczne są dania spożywane bezpośrednio po obróbce termicznej, gdyż gotowanie np. ziemniaków powoduje „skleikowanie" w nich skrobi, a co za tym idzie - całkowite jej strawienie. Jeśli natomiast takie danie schłodzimy, to zajdzie proces, w wyniku którego skrobia przybierze postać krystaliczną, która jest odporna na trawienie, co automatycznie obniży wartość kaloryczną produktu. Zatem skrobia taka pełni rolę zbliżoną do roli błonnika pokarmowego - spożywanie jej powoduje obniżenie poziomu glukozy we krwi i zmniejszenie zapotrzebowania na niezbędną do jej metabolizowania insulinę. Skrobia oporna wypełnia przewód pokarmowy w większym stopniu niż zwykła skrobia. Efektem tego jest mniejszy przyrost ciała, a zwłaszcza tkanki tłuszczowej. Przeprowadzone do tej pory badania wykazały, że u osób, w których diecie około 5 procent  węglowodanów pochodzi z produktów o wysokiej zawartości skrobi opornej spalanie tkanki tłuszczowej wzrosło (wykorzystanie tłuszczu jako paliwa zamiast węglowodanów) o 23 procent. Zaleca się, by w diecie znalazło się jej ok. 20 g na dobę.

Przykładowe produkty z zawartością skrobi opornej to:

- ugotowane i, co najważniejsze, schłodzone - ryż (0,5 szklanki brązowego ryżu - 1,7 g, 0,5 szklanki białego ryżu - 0,9 g), ziemniaki (1 średnio - 1,3 g) i makaron  (1 filiżanka - 1,9 g);  

- niedojrzałe owoce; 

- gotowana soczewica (0,5 filiżanki - 2,5 g), fasola (0,5 filiżanki - 2,4 g), płatki owsiane (0,5 filiżanki - 0,7 g); 

- pieczywo, koniecznie pełnoziarniste (1 kromka- 0,25 g);

- pełnoziarniste produkty zbożowe,  nasiona i orzechy, np. żyto, pszenica, kasza manna, siemię lniane.


Hmm... jest to interesujące i prawdę mówiąc szalenie mnie zaskoczyło. Choć nie lubię na blogu popełniać artykułów opierających się na cudownych prawdach objawionych amerykańskich naukowców (brzmi to dla mnie jak totalny oksymoron, serio), takie informacje są bardzo przydatne. Po pierwsze mogą dać do myślenia zakochanym w białkach ludziom, którzy na słowo WĘGLOWODANY reagują wręcz alergicznie, po drugie, mogą nieco uspokoić tych, którzy choć węglowodany spożywają, obawiają się ich.
Można wiele razy próbować uświadomić ludziom, że węgle nie są trucizną i nie zabiją nas w chwili, gdy wsadzimy je do ust. Jesteśmy trochę jak owce biegnące za stadem. Pojawi się obłędnie skuteczna dieta eliminująca którykolwiek z niezbędnych nam składników i święcie wierzymy w jej zasady, które wydaję się nam jedynymi słusznymi. Najważniejsza w naturze jest RÓWNOWAGA (hah, przyszły mi na myśl Pamiętniki Wampirów). A równowaga w odżywianiu to łączenie WSZYSTKICH składników w odpowiednich ilościach. 

niedziela, 15 maja 2011

141. M... jak makrela wędzona.

     Wszystko to przez, ale i po trosze dla „magda_m”, która stwierdziła, że nie zna wielu przepisów z ryb.
Nie pamiętam, jak zeszło akurat na makrelę, ale to chyba nieważne. Mam nadzieję, że na tej często niedocenianej rybie, która jest zaliczana do tzw. morskiej dziczyzny i sama w sobie jest dla mnie wyjątkowa, pokażę kilka sposobów na proste, a smaczne dania.

1. Pasta z makreli i sera białego.

     Ten przepis kojarzy mi się z latami dzieciństwa (czyli jakieś trzydzieści lat temu, hahah – przyp. limonka), kiedy często w taki (albo podobny) sposób robiono w domu „pastę”, z którą wcinałem kanapki.
Połączenie ryby i twarogu wielu osobom, nie wiem dlaczego, wydaje się dziwne. Mnie nie dziwi, być może dlatego, że pamiętam to zestawienie „od zawsze” ;p

Składniki:
-          1 mała wędzona makrela (ok. 150 g);
-          200 g białego, chudego twarogu; + odrobina jogurtu naturalnego do „nawilżenia twarogu”
-          3-4 duże rzodkiewki (można dodać, ale nie trzeba – nasze były tak ładne, że szkoda było je pominąć);
-          mała cebula;
-          szczypiorek;
-          natka pietruszki;
-          sok z cytryny;
-          łyżeczka musztardy;
-          łyżka majonezu;
-          sól, pieprz

     Makrelę obieramy ze skórki i oddzielamy od szkieletu i ości (bardzo dokładnie!). Twaróg rozdrabniamy widelcem, dodajemy drobno pokrojone pozostałe składniki, w razie potrzeby dodajemy jogurt, doprawiamy do smaku i mieszamy.

     Jak to pastę... podajemy z pieczywem. 
     I właśnie to uważam na dzień dzisiejszy za mały minus. Konieczność jedzenia z pieczywem. Można je oczywiście zastąpić pieczywem chrupkim albo ryżowymi waflami (co zrobiła Limonka).




2. Pasta-sałatka z makreli, jajek i kukurydzy.

     Zdaniem Limonki, najlepsze z dań, które przygotowałem, a według mnie, sam rodzaj podania i możliwości komponowania jest najbardziej elastyczny do modyfikacji i dostosowania do aktualnych (zależnych od pory roku) produktów. 

Składniki:
-          1 mała wędzona makrela (ok. 150 g);
-          2/3 puszki kukurydzy;
-          2 jajka ugotowane na twardo;
-          mała cebula;
-          szczypiorek;
-          4 rzodkiewki (znów opcjonalnie, ale tego roku są niezwykle piękne);
-          natka pietruszki;
-          bazylia;
-          łyżeczka musztardy;
-          łyżka majonezu (tylko dla podkreślenia smaku);
-          2-3 łyżki jogurtu naturalnego

     Postępujemy tak samo, jak w przypadku wcześniejszego przepisu. Mieszamy wszystkie składniki i doprawiamy. Tak to wygląda przed dodaniem jogurtu, majonezu i musztardy i pikantnie doprawione może służyć jako dodatek do sałatki.

     Po dodaniu „lejących” składników, powstaje nam pasta, która z sałatą i kilkoma grzankami smakuje rewelacyjnie.


  
3. Makrela-makrela.

     Dla mnie najprostszy, a jednocześnie najfajniejszy sposób jedzenia wędzonej makreli. Najnormalniej w świecie, z wybraną z setek możliwych surówek czy sałatek. Biorę małą makrelę na talerz i wcinam z pokrojoną na kromeczki kajzerką.
     Przepisy na surówki znajdziecie we wcześniejszych wpisach.




     Samo komponowanie past ciągnie za sobą wspomniane ryzyko jedzenia z pieczywem. Moim sposobem na zwiększenie objętości posiłku, a jednocześnie dodanie witamin, jest dołączenie sałat. Skropione sokiem z cytryny idealnie komponują się ze specyficznym smakiem i aromatem wędzonej makreli.

     Jeżeli macie propozycje na wykorzystanie składników, co do których przyrządzenia nie jesteście pewni – piszcie. Weźmiemy je pod uwagę i w miarę możliwości będziemy je zamieszczać na blogu. 


     Mamy nadzieję, Madziu, że tych kilka przepisów pomoże Ci zobaczyć, że komponowanie potraw wcale nie jest trudne, a z praktycznie tych samych składników można zrobić bardzo różne dania.  

wdm1

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...